Алчноста е скапа

Како никогаш порано, трката по лично богатство и надмоќ е идеја-водилка на денешното живеење. Под превезот на големиот бизнис, личното претпримеништво, професионализмот или „општото добро“ не се бираат средства да се дојде до што поголем материјален раскош. Но, каде е границата помеѓу желбата за лична благосостојба како врвен човечки дострел и алчноста како еден од седумте смртни гревови?

Во врска со овие две дијаметрално спротивни човечки психолошки состојби би сакал да ви пренесам една анегдота која ја прочитав на социјалните мрежи, а која подоцна открив дека е вистинска случка.

Имено, при грабежот на една банкарска експозитура во градот Гуангџу, НР Кина, двајцата ограбувачи кои патем биле и браќа им свикале на вработените и клиентите кои ја имале несреќата да се најдат во просториите на банката во тој момент: „Ова е грабеж! Веднаш легнувајте сите и не обидувајте се ништо! Запомнете, парите се на државата, но вашите животи се само ваши!“ Сите во банката легнале мирно, па дури и луѓето од обезбедувањето кои биле платени да спречуваат вакви немили настани; длабоко во себе повторувајќи си го она што го кажале ограбувачите – вашите животи се само ваши… Ограбувачите добро ја познавале човечката психологија и ја искористиле СТРАТЕГИЈАТА НА ПРЕНАСОЧУВАЊЕ НА ФОКУСОТ, односно промена на размислувањето на присутните од грабежот на државни пари кои нели се „ничии“ кон сопствениот живот, кој сепак е најскапоцен! На тој начин биле обесхрабрени и оние малку што за момент помислиле дека можат да им се спротивстават.

При легнувањето, една жена (не беше наведено дали сакајќи или случајно) заземала непримерна, провокативна поза по што еден од ограбувачите ја прекорил со зборовите: „Ве молам бидете цивилизирани. Ова е грабеж, а не силување!“ Со тоа покажал високо ниво на ПРОФЕСИОНАЛИЗАМ. Целосно бил посветен во она што го работи, без да навлегува во други непотребни тривијалности.

Кога се вратиле во својата скривница, помладиот брат кој патем бил високо образуван му рекол на постариот брат кој имал завршено само основно училиште: „Брату, ајде побргу да ги изброиме парите!“ Постариот му одговорил: „Не биди глупав! Ако земеме сега да ги броиме ќе ни треба цела ноќ и ќе изгубиме драгоцено време. До вечер, на телевизија сигурно ќе кажат колку сме лапнале од банката и ќе знаеме без да се мачиме!“ Со тоа покажал дека во секоја работа ИСКУСТВОТО е многу поважно од формалните квалификации.

Откако ограбувачите „се оддалечиле од местото на настанот“, директорот на експозитурата, извесен Ванг Џи му рекол на шефот задолжен за ликвидноста веднаш да ги повика припадниците на Министерството за јавна безбедност, како што во НР Кина се вика полицијата. Но, шефот му предложил нешто друго: „Другар Ванг, што мислите за тоа пред да ги повикам џандарите, да поделиме 10 милиони ренмимби (или јуани како што се познати во светот, а вредноста на 1 јуан е околу 9 денари) од тие што останаа и овие пари да ги пријавиме дека се украдени заедно со оние 70 милиони што ги имаме како загуба во билансот и  20-те милиони што ги украдоа апашиве?“ Директорот ги ококорил очите и нималку не се двоумел. Речено-сторено. Набрзина ги направиле потребните сметководствено-финансиски формалности сметајќи дека на тој начин ќе ги покријат своите „дубари“. Практично, се обиделе да реализираат тактика што се вика ПЛИВАЊЕ НИЗВОДНО, односно свртување на непријатните околности во сопствена полза.

Кога полицијата и осигурителното друштво дошле и изготвиле записник за украдени 100 милиони јуани, двајцата менаџери скоро симултано си помислиле дека би било фино експозитурава да биде ограбувана барем еднаш годишно, а тие дополнително да се збогатуваат. Ваквиот тип на размислување покажува дека кај некои луѓе АЛЧНОСТА НЕМА ГРАНИЦА.

Утредента, Централната кинеска телевизија (CCTV) заедно со останатите медиуми пренеле информација дека од експозитурата на банката во Гуангџу се украдени 100 милиони народни пари.  Овој превисок износ веднаш им станал сомнителен  на браќата па сепак морале да ги пребројат парите. Утврдиле дека „здиплиле“ само околу 20 милиони. Огоречено си рекле: „Го жртвувавме животот за 20 бона, а некој попаметен од нас украде 80 бона без да трепне и да му фали влакно од косата“ – притоа констатирајќи дека ЗНАЕЊЕТО Е ЗЛАТО.

Во исто време директорот, иако требало да биде загрижен давајќи изјава пред камерите незабележливо се смешкал под мустаќ. Бил задоволен затоа што преземајќи само еден ризичен потег ја покрил загубата, но и бил побогат за 5 милиони јуани. Тој ја искористил шансата мислејќи дека РИЗИКОТ НОСИ КАПИТАЛ.

Но, како што тоа најчесто се случува во животот и во филмовите – следува перипетија. За релативно кратко време полицијата ги нашла и привела криминалците кои признале дека украле „само“ 20 милиони. Скоро истовремено, големиот износ на отштетно побарување кое било несразмерно со големината на експозитурата ги привлекло внатрешните ревизори во банката и агентите на осигурителната куќа кои утврдиле дека во моментот на кражбата во неа немало и не можело да има 100 милиони јуани туку само 30. Менаџерите биле уапсени и заедно со крадците биле осудени на доживотна робија со обвинение дека краделе од народот.

Иако сите четворица мислеле дека професионално ја „извршиле“ својата работа (да украдат пари), сепак сфатиле дека АЛЧНОСТА Е СКАПА и се плаќа со сопствениот живот.

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s